Καλό σου ταξίδι Θοδώρα μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά…
Και εσύ είσαι ένας από αυτούς.
Η Θοδώρα των παιδικών μας χρόνων δεν είναι πια εδώ, λένε.
Μα για εμάς… θα είναι πάντα εδώ.
Στη σκέψη μας. Στο χωριό. Στις φωνές μας. Στα απογεύματά μας.
«Έλα, θα τα πούμε κάτω στη Θεοδώρα… θα είναι και τα υπόλοιπα παιδιά…»
Και έτσι ξεκινούσαν οι πιο όμορφες στιγμές μας.
Απλές, αθώες, γεμάτες ζωή… γεμάτες εσένα.
Ήσουν το στήριγμά μας.
Η φίλη μας.
Η αγκαλιά που πάντα μας περίμενε χωρίς όρους.
Για όσα δεν ξέραμε… για όσα φοβόμασταν…
δεν ρωτούσαμε τον κόσμο.
Πρώτα ερχόμασταν σε εσένα.
Και ίσως τελικά…
ακόμα δεν μάθαμε ποτέ τι λέει αυτός ο κόσμος.
Γιατί είχαμε εσένα. Και μας έφτανες.
Η ζωή σου δεν ήταν εύκολη.
Αν την κάναμε βιβλίο…
θα είχε πολλές δύσκολες στιγμές.
Και η πιο μεγάλη…
η πιο άδικη…
ήταν όταν έχασες τον Νίκο σου.
Από τότε, ένα κομμάτι σου έφυγε μαζί του.
Και σήμερα… πήγες να τον βρεις.
Να τον αγκαλιάσεις, να τον ξαναδείς...
Μέσα σε όλες τις δυσκολίες,
οι πιο φωτεινές σου σελίδες ήταν πάντα τα παιδιά σου.
Ο Νίκος… η Βαλάντη…
Η Βαλαντη σου, που δεν σε άφησε στιγμή μόνη, που μέχρι τις τελευταίες δύσκολες ώρες ήταν συνέχεια δίπλα σου,
και τα εγγόνια σου…
που πρόλαβες να δεις, να χαρείς, να αγαπήσεις.
Αυτές ήταν οι στιγμές που σε έκαναν να λάμπεις.
Αυτές ήταν η ζωή σου.
Θοδώρα μας, σε αγαπήσαμε πολύ.
Και θα σε κουβαλάμε πάντα μέσα μας.
Σε κάθε ανάμνηση. Σε κάθε γέλιο. Σε κάθε “πάμε κάτω στη Θοδώρα”.
Καλό σου ταξίδι…
στη γειτονιά των αγγέλων.
Εκεί που σε περιμένει ο Νίκος..











